„Przyjaźń wypalona nie wskrzeszona”

Czar wspomnień

frywolnych natchnień przeszłości

płonące ogniska

owiane dymem i przyjaźnią

przyjazne myśli

dwuznaczne gesty

niedokończone słowa

mądrość ogniska tajemnice chowa

wypala przyjaźń

piętno

w mym sercu istnieje

znamię

zostawiono na wieki

I nagle ognisko przyjaźni dogasa

wypala drewno

spłonęło złą chwilą

zapaliło ludzkie słowa

pochłonęło nieznaczące czyny i gesty

Uleciały do nieba mroczne cienie

porwał je wiatr

rozwiał wszystkie

duchy przyjaźni zbłąkane w chmurach

nawiedzają mnie w snach

płakałam nocami

przez wiele miesięcy

przyjaźń

prawdziwa

taka na wieki

duszę mą mąci, męczy i dręczy

zabrakło nawet tych czarnych cieni

gdy ognisko zgasło

przyjaźń umarła

przez wiele lat miałam nadzieję

nadzieję, że tląca iskra przyjaźni

może tamtą przyjaźń wskrzesić. Lu 1VIII2010 r.